Arbitraż energetyczny: kopacze Bitcoina działają w Libii i Iranie w obliczu przerw w dostawie prądu i represji

Kopanie Bitcoin stało się w Libii i Iranie handlem arbitrażowym na energii elektrycznej, gdzie silnie subsydiowana energia sprawia, że nawet nieefektywne lub używane układy ASIC są opłacalne. Iran zalegalizował kopanie w 2019 r. w ramach systemu licencyjnego, ale luki w egzekwowaniu prawa sprawiły, że około 85% operacji działało bez licencji; zużycie mocy w niektórych okresach przekraczało 2 GW, co doprowadziło do sezonowych zakazów i dużych konfiskat. Pofragmentowane rządy Libii i skrajnie niskie taryfy dla gospodarstw domowych (podawane czasem nawet 0,004 $/kWh) stworzyły ukrytą gospodarkę kopania wykorzystującą przemycane lub używane koparki w opuszczonych fabrykach i domach; szacunki lokowały Libię w okolicach 0,6% światowego hashrate'u Bitcoin (~0,855 TWh/rok). Władze obu krajów nasiliły represje — masowe naloty, konfiskaty dziesiątek tysięcy maszyn, aresztowania i postępowania na podstawie zarzutów takich jak nielegalne użycie prądu, zakazy importu czy pranie pieniędzy — ale ramy prawne pozostają niejasne. Polityczno‑ekonomiczne mechanizmy są jasne: subsydia energetyczne wraz ze słabymi instytucjami przekształcają publiczną energię w prywatne dochody, pogarszając przerwy w dostawach dla cywilów bez przejrzystych korzyści fiskalnych. Dla traderów kluczowe implikacje to: tania energia i luźne egzekwowanie mogą szybko przesunąć światowy hashrate i wspierać bezpieczeństwo sieci, podczas gdy represje regulacyjne, zakazy sezonowe lub kryzysy energetyczne mogą szybko usunąć regionalny hashrate, wywołać krótkoterminową zmienność i skoncentrować presję sprzedaży poprzez skonfiskowany lub nieformalny sprzęt. Monitoruj działania egzekucyjne, raporty o konfiskatach i obciążenie sieci regionalnej — nagłe spadki regionalnego hashrate'u lub doniesienia o dużych konfiskatach sprzętu mogą przejściowo wpłynąć na zyskowność górników, akcje powiązane z miningiem i nastroje dotyczące Bitcoina.